Bumperkleefwaterpolo, had u er wel eens van gehoord, nou ik niet, maar na afgelopen zaterdag wel. Het fenomeen bumperkleven kent u vermoedelijk wel: Bumperkleven is het gedurende langere tijd op een dermate korte volgafstand van je voorganger rijden dat in het geval van een noodstop van de voorganger op tijd stoppen niet meer mogelijk is. Bumperkleven staat ook hoog in de top 10 van ergernissen van weggebruikers. Nu is dit sinds de wedstrijd van gisteren ook in het waterpolo geintroduceerd, want Purmerend, onze tegenstander, had de tv beelden van onze laatste wedstrijden goed geanalyseerd, want vanaf minuut 1 zaten ze er zo bovenop, ze gaven ons geen seconde de tijd om na te denken zoals het de laatste maanden het geval was, geen centimeter ruimte,  dat na de kreet scorebordjournalistiek nu ook de term bumperkleefwaterpolo wordt gebezigd en zal het binnenkort in de Dikke van Dale worden opgenomen.Vrijdagnacht droomde ik, dat ik Ad het bordes van het Bussumse Stadhuis zag opklimmen met in zijn hand de felbegeerde kampioensschaal, trots toonde hij het in grote getale opgekomen uitzinnige publiek, dat op het plein was samengeklonterd, het felbegeerde zilveren kleinood  en hij zong uit volle borst : Wij zijn de besten van Purmerend, Wij zijn de beste van Haarlem, van Zaandam, van Wormerveer, van Hoofddorp, Amstelveen en..... Amsterdam en op dat moment schrok ik wakker, want Ad, een Feyenoordsupporter in hart en nieren, die gaat roepen, wij zijn de beste van Amsterdam, dan vraag je om problemen, want de kampioen komt de laatste jaren altijd uit Amsterdam. Mijn vrees, dat het as zaterdag wel eens mis zou kunnen gaan, werd steeds sterker, het zou door dat gebral van Ad best wel eens mis kunnen gaan. Aangekomen in zwembad Leeghwater werd 1 ding gelukkig duidelijk, het zwembad was niet leeg, maar vol met water en was het een bezienswaardigheid, omdat je door het raam kon zien, wat zich onderwater afspeelde, Mark schoot een paar prachtige plaatjes, die u hieronder aantreft .  Een aantal ouders dacht er kennelijk erg makkelijk over, want ze zaten constant te gapen op de tribune, ik niet, ik was gespannen als een spijker, volgens Barbara, de moeder van Lara, zag ik erg bleekjes, hetgeen er tijdens de wedstrijd niet beter op werd, ik schijn lijkwit geweest te zijn. De wedstrijd begon een kwartier later, omdat het zwembad te laat openging, het scorebord werkte niet, althans het eerste partje niet, zodat er met een stopwatch gewerkt werd, en als je dan al die doelpunten, die verwacht werden, moet gaan bijhouden, dan heb je het achter de scoretafel behoorlijk zwaar. Nou dat bleek erg mee te vallen, want de score was....0-0, houdt die score in de gaten. Er ontstonden wel wat kansjes, maar op het moment, dat onze topscoorders Isa, Emma en Sas wilden afdrukken, zaten er telkens wat handen van de Purmerentertjes tussen en ontnamen zij ons een aantal serieuze scoringskansen. Het scorebord bleek tijdens het 2^e partje te werken en meteen uit de eerste de beste aanval leek die hatelijke nul van het scorebord te verdwijnen, Emma won de sprintbal, gooide terug op Lotte en die zette Emma aan het werk, ongehinderd stoomde ze op en de 0-1 stond op mijn papier, maar haar tegenstander perste alles uit zijn lijf en met een uiterste krachtsinspanning verhinderde hij een zeker lijkend doelpunt en kon ik weer gaan strepen. Stand na het 2^e part .....0-0. De 2^e helft ontstond er wel wat meer ruimte, werd Dyonne zoals te doen gebruikelijk gewisseld voor Maartje, met de gedachte, ik heb toch lekker de nul gehouden. En toen was het Lotte-time, 2x keer kwam ze in balbezit en 2x had ze ongelofelijke pech, door in een tijdsbestek van 15 seconden 2x de paal te teisteren, hetgeen ze zich na afloop erg aantrok, maar lieve Lotte, je doet dat toch niet expres, je had gewoon pure pech en je was als een van de weinige toch in staat een schot op doel te lossen, want verdedigend was de tegenstander subliem. Wat Lotte kan, kunnen wij ook zal WZ&PC gedacht hebben en even later hadden zij ook 2x de lat geraakt, (Maartje keek hem op de lat gelukkig) ook daarin waren we in evenwicht. Stand na het 3^e partje, ik had het nog niet meegemaakt, vooral als je bedenkt, dat beide ploegen samen 266 doelpunten gemaakt hebben, ...0-0. En dan de laatste 4 zenuwslopende minuten, de beide ploegen waren aan het eind van hun latijn, we kwamen niet meer vooruit tot 7 seconden voor tijd, Lotte zag dat Sascha haar horzel, die haar de hele wedstrijd korter dekte dan kort, toch van zich  af had geschud en ze lag in scoringspositie, iedereen veerde op en telde de 0-1, maar hoewel Sas het water gebruikte en via een tater de bal tegen de netten leek te laten ploffen, werkte het water niet mee en kon de uitstekende reus van een keeper de bal voor de lijn weghalen en speelden we ........0-0, het was maar goed ook , dat Sas miste, want ik denk, dat ik het water in was gedoken om haar te knuffelen en of ze daar blij mee was geweest???, helaas 2 punten verloren op weg naar het kampioenschap, het Y in Amsterdam zal ontploft zijn van vreugde, want zij staan nu 2 punten los, maar ja als je in ogenschouw neemt, dat het Y over 3 weken het zelfde Purmerend op bezoek krijgt, dan kan het er ineens weer heel anders uit zien en zal Ad misschien toch nog dat bordes op kunnen sprinten en schreeuwen WIJ ZIJN DE BESTE VAN AMSTERDAM.

Ten slotte moet ik toch nog iets kwijt, ik schreef een paar weken geleden een stukje over een coach van Oceanus, die zo tekeer ging tegen de scheidsrechters, dat ik hem betichtte van dorpsidioterie. Nu was er zaterdag ook een Otters- supporter, die verbaal liet blijken, dat hij het af en toe niet eens was met de scheidsrechters en daarom verdient deze supporter de titel " Dorpsidiootje", het was weliswaar niet zo erg als wat die Oceanus coach deed, maar hij had er zaterdagavond, toen alle emoties wat bedaard waren, wel spijt van, die man was ik. Beste meiden jullie hebben je uiterste best gedaan en zagen er teleurgesteld uit, maar als je ziet hoeveel plezier en spanning jullie ons en de Purmerendsupporters gegeven hebben, dan past maar een woord:TROTS en deze historische wedstrijd zullen we nooit meer vergeten.

Op de klanken van een lied, wat veel in de Arena gezongen wordt, wil ik eindigen met:

Dit is de club waar ik trots op ben, de club waar ik van hou.

Waar jullie ook gaan, ik volg jullie overal en ik blijf jullie altijd trouw.

WOHHOOWWOO WOHHOOWOHOO wij zijn Super Otters het Gooi

 WOHHOOWWOO WOHHOOWOHOO want wat spelen jullie mooi

Hierboven twee prachtige foto's genomen door onze huisfotograaf Mark.

Wout van Ham, vader van Dyonne

Zie ook :

http://www.dichtbij.nl/t-gooi/sport/artikel/2672870/otters-meiden-verspelen-kostbare-punten-in-heroisch-duel.aspx