Superzaterdag was het afgelopen zaterdag, de beslissing in onze competitie zou dan vallen, want de nummers 1 t/m 4 speelden tegen elkaar, waarbij wij moesten hopen op  een overwinning van de ploeg, waartegen we een aantal weken geleden 0-0 speelden, namelijk WZ&PC uit Purmerend tegen het Y. Maar voordat die wedstrijd gespeeld werd, moesten wij wel even winnen van de Zaan D3, een stugge ploeg, waarvan wij thuis ternauwernood met 2-1 wisten te winnen. De koppies van onze meiden stonden gespannen en strak, want als je één keer in je leven de kans hebt om kampioen te worden tegen grotendeels complete jongensteams, dan moet je die laatste kans met beide handen aanpakken en hopen op verlies van het Y. We hadden met een aantal meiden de afspraak gemaakt, dat we bij winst naar Amsterdam zouden afreizen om de Purmerenters aan te gaan moedigen, want alle beetjes helpen. Het was voorafgaande aan deze wedstrijd onduidelijk hoe laat we moesten spelen, want op de Otters-Site stond 16.00 en de KNZB gaf 15.00 aan, vermoedelijk is de zomertijd in Bussum nog niet in gegaan, gelet op het koude weer, want het moest 15.00 zijn.  We begonnen slordig en nerveus, want de mooiste kansen werden verprutst en dan zal  je het altijd zien,  de tegenstander heeft niets te verliezen en met een magistrale lob, na 2 wedstrijden de nul te hebben gehouden(samen met Maartje uiteraard), land de bal achter Dyonne in het doel 0-1 en dit is ook de stand na het eerste partje. Coach Ad had diverse troeven achter de hand, onder andere Yentl en Esmée en aan de hand van deze kanjers ontwikkelden we een  geweldig offensief, grepen we de Zaandammertjes bij de keel  en  scoorde Isa met een prachtig schot 1-1, uit een aanval die bij haar begon en eindigde en even later stoomde Emma richting vijandelijke doel, de man, die bij Maartje lag deed een schijnaanval op Emma, verloor daarbij Maart uit het oog en dat had hij beter niet kunnen doen, want  deze doelvrouwe, die net als Dyonne ook in het veld haar mannetje staat, plofte de bal op schitterende wijze langs de goede goalie 2-1, wat een opluchting, vader Rob stond, zo blij als een  kind, op aandoenlijke wijze te juichen, en hij niet alleen, prachtig doelpunt, waarbij we de magistrale pass van Emma niet moeten vergeten.  De Zaan gaf niet op en knalde vanuit een onmogelijke hoek op de paal, maar als je Maartje op doel hebt, dan zegt haar vader altijd, ze kijkt ze er gewoon tegenaan, ik dacht eerst, dat dat grootspraak was, maar ik begin er langzamerhand echt in te geloven.  Het werd tijd voor Sascha-Time, na een prachtige pass van Isa vuurde zij kiezelhard de bal achter de arme keeper en dachten we rustig te kunnen ademhalen. In de tussentijd keek Maartje er nog één op de paal, maar ze kon de 3-2 helaas niet voorkomen. Dyonne trok even haar cap recht, ontving uit handen van Sascha een mooie assist, kreeg een knal tegen haar beugel, schudde even met haar hoofd en zij bracht het verschil weer op 2, 4-2 en dat was de nekslag, Emma voegde ook nog een doelpunt aan haar imposante totaal toe en de einduitslag was 5-2, de coach van de Zaan kon trots zijn op zijn mannen, want ze verkochten hun huid duur. 

Na afloop vertelden onze coaches, dat we op 18 mei mee gaan doen aan het Nederlands Kampioenschap voor meiden onder 13, een prachtige gelegenheid om ons te meten de crème de la crème van het Nederlandse waterpolo. 

En dan op weg naar Amsterdam. Alvorens DE wedstrijd van het jaar te gaan bekijken, besloten we eerst wat te gaan happen en ik dacht in mijn simpele wijsheid, dat we naar BURGER-KING zouden gaan, maar ja Ad had wat anders in gedachten, die wilde een broodje Döner, nou zoon Job heeft het geweten, want die propte een broodje in zijn mond, waar ik 3 dagen over zou doen, met als gevolg, de beste jongen was de hele avond aan de dunne.  Bij het binnenkomen van het zwembad  zeg ik tegen Ad, hé Ad, Sander de Hoop zou toch naar huis gaan, moet je kijken, hij is de scheidsrechter, we keken nog eens goed, het zou de broer van Sander kunnen zijn, tenminste als hij die heeft, nou dan kon er niets mis gaan. Ad probeerde WZ&PC meteen om te kopen met een ijsje, maar echte kerels laten zich niet omkopen, ééntje sloeg nog gauw even een broodje pindakaas achterover en het was niet kleine Pietertje. Wij lieten ons niet onbetuigd en vuurden de manschappen aan. Aanvankelijk leek WZ&PC de bovenliggende partij, echter het Y beschikt over een ploeg, die geweldig van afstand kan schieten en voor we er erg in hadden stond het 2-0, we wilden eigenlijk het stadion al verlaten, maar Purmerend gaf even gas en warempel even later was het al weer 2-2 en uit een vrije worp achter de 5 meter scoorden ze zelfs de 2-3, uit ons dak gingen we, maar oh nee, de scheids keurt het doelpunt af, omdat er geen vloeiende beweging was gemaakt, hadden wij weer en dan zal je het net zien, uit de tegenaanval schiet het Y, tot teleurstelling van alles, wat onze Otters-meiden een warm hart toedraagt, vlak voor de rust de 3-2 binnen. Het bleef bloedstollend spannend en na een uitsluiting bleef  Diego van Y in het water liggen en dit leverde WZ&PC een strafworp op, scheids Xander de Hoop had dit in zijn almachtige wijsheid met een knipoog naar de kant beslist. De spits legt aan en knalt de bal.......... via de armen van de doelman tegen de lat, ik keek chagrijnig naar Maartje, zij van het Y hadden ook een Maartje, ik denk dat ie Martin heet.  De moed zonk ons in de schoenen, vooral toen het Y de beslissende 4-2 maakte. Droom voorbij en onze felicitaties gaan naar het Y, we zijn de enigen, die ze geklopt hebben, maar aan het eind is de ploeg, die de meeste punten heeft de terechte kampioen. Een vader van het Y, die op de tribune zat, vond, dat wij de beste ploeg waren, maar ja daarvoor koop je niets. Meiden, jullie kunnen met opgeheven hoofd de laatste 2 wedstrijden spelen, want jullie hebben het als enige meidenteam in deze poule fabeltastisch gedaan. We wensen Sascha, Emma, Lotte en Isa heel veel geluk in de te spelen voorselectiewedstrijden voor Jong-Oranje, daarover volgende week meer.

Wout vader van Dyonne