Het is weer zo ver, het nieuwe seizoen gaat beginnen! En ik moet zeggen: ik heb er zin van! Lekker weer elke week een partijtje waterpoloën. Het is en blijft toch wel een heel leuk spelletje om te doen. Aan het eind van afgelopen seizoen hebben wij van heren 1 met elkaar gesproken over het afgelopen seizoen en de ambities voor het komende seizoen.

Bij zo’n evaluatie krijg ik dan altijd het beeld van een cursusleider. Zo’n pipo die voor een groep cursisten staat en een dagje de alwetende uit staat te hangen. Na het doen van oefening waarbij het zojuist geleerde in een nagebootste praktijksituatie moet worden toegepast waarbij de videocamera meedraait, volgt de evaluatie. Als de jeuk van het jezelf-zien net een beetje begint af te nemen, komt de onvermijdelijke vraag van die pipo aan de groep: “Wat ging er goed en wat kan er beter?” Daar is de jeuk weer! Waarom mag er niet gezegd worden dat iets slecht is? Daar zal wel het idee achter zitten dat de cursist in zijn waarde gelaten moet worden en anders dichtklapt. Dat geeft een slecht gevoel. Wie wil er immers aan een cursus van een paar honderd euro deelnemen en dan met een gebutst imago naar huis gaan? Alleen bij de cursus omgaan met kritiek lijkt het me een goede vraag. En dan komt ook het aloude mopje weer op als poepen: De cursus omgaan met teleurstellingen gaat helaas niet door…

Maar goed, terug naar dit seizoen en de ambities. Met al die aankomende jeugd hebben we in ieder geval geen last van personele problemen. Ja, een luxe probleem. Een van de doelstellingen is dan ook om die jonkies zo veel mogelijk mee te laten spelen. Daar waar we vorig seizoen na de promotie handhaven als doel hadden, hebben wij dit seizoen de titelstrijd als doel. Dat houdt in dat we zo lang mogelijk mee willen doen in de strijd om het kampioenschap. Op zich een provinciale doelstelling of misschien zelfs wel Olympisch: meedoen is belangrijker dan winnen. Dat is overigens een belachelijke stelling. Het staat namelijk haaks op de essentie van sport: winnen en de beste zijn. De Olympische gedachte is voor de verliezers, de medailles voor de winnaars. Na drie competitierondes zal wel duidelijk worden of het de gedachte of de medailles worden. De belangrijkste doelstelling is en blijft echter plezier hebben. Het is en blijft immers een hobby.

Tot spoedig,

Paul