“Met de kennis van nu, had ik het waarschijnlijk anders gedaan,” mompelde een teleurgestelde heren-vier-speler na afloop van de wedstrijd tegen De Meeuwen 2. Wie denkt dat premier Balkenende bij de Bussumse waterpoloveteranen onder de douche was gekropen, heeft het mis. Het was de onfortuinlijke Van de Weerd, die in de laatste minuut van het laatste partje een zeker lijkende overwinning uit  de handen van zijn ploeg had zien glippen. Onfortuinlijk, omdat de kersverse vader met nog dertig seconden op de klok, en een 6-5 voorsprong onder de cap, zijn risicovolle pass op midvoor Reuling zag mislukken. De Diemenaren kwamen in balbezit en mochten zo nog eenmaal opzwemmen naar het Bussumse doel. Er werd wat geduwd, de scheidsrechter  deelde maar weer eens een tijdstraf uit (arme Van de Weerd, uitgerekend hij), het slappe Diemense schot werd ongelukkig door onze eigen De Kok van richting veranderd en de bal dreef, buiten het bereik van keeper Scheepens, bijna als in slow motion tegen de touwen: 6-6.
 
Uitspelen, die laatste minuut, op zijn Duits of Italiaans: tikkie breed, tikkie-terug. Het had gekund. Maar ‘hadden’ telt niet in de sport. Bovendien had die overwinning verdoezeld dat we drie partjes lang eigenlijk heel slecht hadden gepolood. Althans: onder ons niveau. Kansen missen, slecht passen en dan momperend door het water ploegen, je kent het wel. Veel kansen, maar slechts drie treffers (Vogt, De Kok en Krijnen). Emmink, de lepe drogist uit Kortenhoef en op bezoek bij zijn jarige vader, werd node gemist voorin. Meende hijzelf in ieder geval. Maar het vierde partje herpakten we ons. Reulink boog met drie goals een 5-3 achterstand om naar een 5-6 voorsprong. En er gloorde weer hoop voor de mannen van coach Van der Straten.
 
Er was nog uitzicht op meer. Een tijdstraf voor een van de Meeuwen nodigde zelfs de grote Behrens uit om over de middenlijn te komen. De man-meer-situatie leverde echter geen doelpunt op, mede door goed keeperswerk van de Diemense goalie. Dan de tegenstoot: een goal van de Diemense midvoor wordt afgekeurd omdat de scheidsrechter al voor een strafworp had gefloten.  Die hij vervolgens loeihard op de lat joeg, daarmee normaal gesproken ook het laatste restje Diemense hoop verpulverend. En zo leek het ook te gaan. Wij in balbezit, De Meeuwen vleugellam in het bad. Tot die laatste minuut aanbrak en we alles weer uit handen gaven. Na de gelijkmaker restte ons slechts twaalf seconden speeltijd en het vooruitzicht op een koude douche en een lange, zwijgzame  terugrit door de natte sneeuw.
 
Naschrift: never waste a good crisis, is een van de motto’s van Barack Obama. En dus was de trainingsopkomst dinsdag hoger dan ooit, werd er scherp getraind en was de sfeer in de kleedkamer oppperbest. Vallen, en gewoon weer opstaan. Zoals het echte kampioenen betaamt. Het IJ verspeelde dat weekend zelfs drie punten, waardoor dat ene puntje uit Diemen toch weer een beetje als winst voelde. Komende zaterdag komen de Amsterdammers op bezoek, en kunnen we het gat naar de nummer twee weer een stukje groter maken.

Merlijn Draisma