Zaterdag speelde ik samen met Maartje mijn eerste waterpolowedstrijd tegen de Robben, die bovenaan stonden. Na een goeie warmingup begonnen we aan de wedstrijd en stonden we als snel met 0-10 achter, omdat de voorhoedespeler van de Robben erg goed was. Toen gebeurde het en scoorden we na een mooie aanval ons eerste doelpunt en de hele tribune stond op en klapte voor ons, we waren erg blij.

In de tweede helft ging het veel beter en maakten we nog 2 goals en hield onze keeper er heel veel tegen. We verloren met 3-18 maar toch waren onze trainers heel trots op ons, omdat de tegenstander gewoon beter was en dan maakt het niet uit of je verliest ,als je maar je best doet en dat hebben we gedaan, we waren wel moe.

Mijn vader wil ook nog iets schrijven:

Beste meiden en trainers, als ik na 5 minuten met 10-0 achter zou staan, dan zou ik stiekem een snorkel pakken en onderop de bodem van het zwembad gaan zitten, maar jullie niet, jullie bleven knokken voor elke bal en volgens mij waren jullie blijer met jullie 3 doelpunten dan de tegenstander met zijn 18 punten. Ik heb zo genoten van jullie vechtlust en dan geeft het niet als je van een betere tegenstander verliest. Als je die 15 doelpunten van die erg goeie spits er van af haalt, hebben jullie gewoon 3-3 gespeeld, o zo. Ik weet wel, dat als ik haar had moeten dekken, dat ik me na 1 minuut had laten wisselen, zo moe zou ik geweest zijn.

Tot volgende week.

Dyonne en Wout van Ham