Onschuldige vader bijna verdronken
Wat zijn waterpolomeiden toch een raar volk, zat ik zaterdag eindelijk eens op mijn gemak naar de verrichtingen van de meiden onder 11 te kijken, ja op mijn gemak, want ze speelden één van de beste wedstrijden van het seizoen, de Dolfijn lag na afloop naar adem te snakken, in plaats van grote zweetplekken onder mijn armen kreeg ik af en toe een koude rilling, zo ontspannen was ik. De moeders van ons cluppie, die normaliter op grote afstand van mij zitten, geen idee waarom, kwamen steeds meer mijn kant op zitten en vroegen mij of ik soms de nieuwe Deo van AXE op had gespoten, prima toeven naast jou hoor vader van Dyonne, dat is wel eens anders geweest, vertelden de moeders mij. Ik groeide als mens en genoot van alle aandacht. Mijn echtgenote fronste haar wenkbrauwen, maar keek net als ik verschrikt op, toen ze een plons hoorde en Ad in het water zag liggen, arme Ad was op vakkundige wijze door de speelsters in het water gekieperd(zie foto).
Lydia en Willemien lagen er al snel naast, hoewel Auke, de man van Willemien nog tegensputterde aan de jurytafel, daarover later meer, hij vermoedde, omdat hij achter de jurytafel in slaap was gevallen, dat zijn vrouw onder water was geduwd door de Dolfijn en dacht zelfs aan een strafworp. We lagen als ouders natuurlijk in een deuk, maar bij één van de ouders zou het lachen al snel vergaan, want ineens bestormden 10 meiden de tribune, toevalligerwijze richting mij, ik keek nog achter me, want ik vermoedde daar inmiddels Auke, die het volgende doelwit zou zijn, temeer omdat hij, terwijl hij jurylid had moeten zijn, zijn taak meerdere keren verwaarloosd had, hij zou zijn verdiende loon krijgen, ik ging al klaar staan, om ze een handje mee te helpen, maar ik zag iedereen achter mij, behalve Auke. Ik voelde 20 paar armen om mij heen, nu ben jij aan de beurt vervelend mannetje riepen ze in koor, Ad trok zo hard aan mijn prachtige slanke behaarde benen, dat ik vrees, dat ik een meniscusoperatie zal moeten ondergaan. Tijdens deze strijd liet ik mijn gedachten de vrije loop, wat had ik dit seizoen in hemelsnaam misdaan, ik haal nooit een 1 aprilgrap uit, heb Ad nog nooit in een Ajax shirt op een Albert Hein plaatje gezet, ik wind mij nooit op langs de lijn, ben nimmer luidruchtig en juich nooit bij een doelpunt, ik zag de plekken onder mijn armen weer donkerder worden, meest treurige was, dat je zogenaamde vrienden Rob en Rogier mij niet eens kwamen helpen, ik meende zelfs de handen van Rogier ook aan mij te voelen, om een extra zetje te geven.
In een ultieme poging mij zelf droog te houden, brulde ik HELP IK KAN NIET ZWEMMEN, eventjes verslapte de greep van de meiden en kon ik als een Dolfijn naar boven klimmen en via het dak ontsnappen, o ja we wonnen met 8-3 en zijn op een keurige 4e plek geeïndigd.
Afgelopen dinsdag moest ik er toch echt aan geloven, Ad nodigde mij uit om een training aan de HMG kanjers te geven(als jullie ze in het nieuwe seizoen iets minder vinden spelen dan normaal, dan weten jullie vast waar het aan ligt), na afloop ging ik met kleren en al te water en heb ik nog 5 minuten aan een partij meegedaan en ik weet nu al, dat ik die meiden nooit nee nooit meer zal plagen, gniffel, wat een vermoeiende sport is dit zeg!
Laat de zomer snel voorbij zijn en moge het seizoen maar weer snel beginnen, wat moet ik nu elke zaterdag doen?
Groeten, tot het volgende seizoen en een fijne vakantie toegewenst , wat een leuke club is dit!
Wout van Ham, vader van Dyonne