ZPCH - Mo13 (1-8)
Geplaatst door Marc op 10 oktober 2011 10:19:00
Uitgebreid nieuws
U zult wel denken, wat is dit nu, Joppie Tros, welnu dit is de briljante vondst van onze coach Addie Burgers om afgelopen zondag van die hatelijke onderste plaats af te komen en de eerste punten mee naar Bussum te nemen. Onder de ouders was de kritiek op de tactiek van onze Ad de afgelopen weken niet mals geweest en hij bezon zich dit weekend op zijn positie, was hij nog wel goed genoeg om de meiden te blijven coachen, welnu als je zo’n sterke troef als Joppie Tros inzet, dan is het duidelijk, dat Ad weer stevig in het zadel zit. Ik zal wat meer duidelijkheid scheppen, want u snapt er niets meer van.
Deze week was voor mijzelf persoonlijk een ramp, mijn rug gaat maar niet over en voor maandag staat er dan ook een afspraak bij dokter Kok geplant, De Otters d2 kreeg ook nog het vervelende nieuws, dat zowel Mee, Anne en Quinty afwezig zouden zijn, ik kan je zeggen je wereld stort in. De reden van Mee haar absentie ken ik niet, ik denk, dat haar ouders even niets met mij te maken wilden hebben, Anne had buikgriep, niet zo raar als je bedenkt, dat de Eijpies in een verbouwing zitten, ze houden bijna open huis en dat levert veel kou en natte vloeren op, Lydia stelde al voor om maar bij haar thuis te trainen, zoveel water heeft ze weg moeten dweilen.Quinty kreeg een BMR prik en kon haar arm nauwelijks optillen, best belangrijk bij waterpolo, Ad had haar dokter nog verzocht om een weekje later te prikken, maar deze dokter de heer van Heemstede schijnt een groot fan van ZPCH te zijn, onze tegenstander van zondag, en die vreesde de schotkracht van Quinty, best begrijpelijk, maar erg gemeen. Niet meer doen meneer van Heemstede!! Ik mailde Ad afgelopen vrijdag om 23.54 uur met de woorden, Ad je begrijpt, dat het 5 voor 12 is, mailt ie terug, ja dat begrijp ik ook wel om 23.54 uur. De man heeft mijn mailtje dus niet begrepen.
We reden die zondag via een alternatieve route, bedacht door de vader van Maartje langs 88 stoplichten, waarvan er 86 op rood stonden en konden maar tenauwernood op tijd bij de wedstrijd zijn. Ik beklom de tribune, nou ja beklom,. Ik werd voorbijgegaan door een oude opa van 99 op de trap naar boven. Sander de Hoop schitterde door afwezigheid, ik zag, dat Juul geen Bart Smit tas bij haar had, alleen maar ons spandoek, dus ik dacht, die heeft geen Oud Hollands speeltje mee genomen, Els en Willemien waren de coaches, dus dat was een geruststellende gedachte.
En toen zag ik hem, Ad’s konijn uit de hoge hoed, hij had JOPPIE TROS van de jongens onder 11 op de bank zitten als pinchhitter, een soort Pierre van Hooijdonk, Dimitri Bulekin, als het even mis dreigde te gaan, een stormram puur sang.
De wedstrijd begon en al vanaf seconde 1 was het duidelijk, dit kon niet mis, wat een spirit bij de meiden, iedereen wilde aan Ad laten zien, dat ze achter hem stonden en dat ze voor hem de overwinning binnen wilden halen, de tegenpartij, waar helaas wederom geen meisje te bekennen was, had geeneens tijd om adem te halen, iedereen had goed naar Maartje gekeken, hoe je een tegenstander in ademnood moet brengen en een vroeg doelpunt kon dan ook niet uitblijven. We bleven pressen en goed rondspelen, achterin lagen ineens geen tegenstanders meer vrij, ze werden kort gedekt, super gedaan meiden.
Het begon al bij de keeper, Dyonne gooide een aantal prachtige ballen over de middenlijn, waaruit 2x gescoord werd, ik had haar bij een nederlaag gedreigd, dat ze terug moest lopen, dus wellicht moet ik dat maar eens meer doen. Haar vriendin Maartje, die speelde met een blauwe vinger, opgelopen bij de training, gaf achterin geen krimp en speelde als een tijger, onpasseerbaar, de pijn 
verbijtend. Isa veroverde 30 ballen in de verdediging en was aanvallend ook niet te stuiten, ze speelde weer ouderwets goed, ik ben nog blauw van de schouderkloppen van haar enthousiaste moeder, wat een verademing i.t.t. haar Sander. Sascha, wat moet ik nu weer over haar schrijven, dat kind is zo goed, je denkt als ZPCH’er, dat je er voorbij bent en daar is ze alweer langszij gezwommen, haar lensen zitten nu ook nog eens als gegoten, ’t is net een buitenboordmotor, dus beste tegenpartijen, SAS IS BACK IN TOWN, pas maar op.
Lotte en Lara zijn het cement van onze ploeg, ze vallen pas op als ze er NIET zijn, ze vullen alle gaatjes op en 
scoren nooit een onvoldoende, het zijn echte gifkikkertjes en daarbij kan onze Lotte nog aardig keepen ook, allrounders noem je dat. Lotte belde meteen haar vader om de uitslag, die ik nog niet zal verklappen, aan hem door te geven, wat zal onze AD blij zijn geweest. Sopietje speelde op de moeilijkste positie in het team, als midvoor, waar je de meeste klappen krijgt, ze liet zich niet afbluffen, was constant aanspeelbaar en maakte veel ruimte voor opkomende speelsters, die daaruit konden scoren, met verve gedaan kind. Emma, die al weken de sterren van de hemel speelt, vond het hoogtepunt van de wedstrijd de pass, die ze van haar broer Job kreeg en daaruit prachtig scoorde, Auke en Willemien stonden trots al een pauw van hun kroost te genieten, wat is zoiets leuk. Dan is er natuurlijk onze Esmée, onze jongste aanwinst, ze vecht voor iedere meter en onderschepte vandaag gewoon effe 4 ballen; ze ging 1 minuut voor tijd als een raket op het doel van ZPCH af en wat hadden de meiden haar haar eerste doelpunt gegund, maar net voordat ze zou afdrukken, was er een speler van ZPCH, die de bal wegtikte, ik heb die jongen na afloop in niet mis te verstane bewoordingen duidelijk gemaakt, dat ie dat noooooit meer moet doen. Ik eindig waar ik begonnen ben, met JOPPIE TROS, die vanaf vandaag gewoon JOB TROS heet, hij scoorde maar liefst 2x, was altijd aanspeelbaar, won de bal bij het begin van het 4e partje. Wat ik niet meekreeg, was het gejuich van de dames, toen er nog 20 seconden te spelen waren en het 1-8 voor ons stond, ze waren zo blij met de eerste punten en we zijn eindelijk van die onderste plaats af en met stip gestegen naar 7.
Job kreeg in de gang na afloop een verdiend:JOB IS TOP, JOB IS TOP, te horen, hij werd er verlegen van en deed zijn oren maar dicht. Na afloop sprintte ik die oude opa voorbij en voelde geen pijn meer in mijn rug, snel dokter Kok afbellen voor morgen.
Op de terugweg, natuurlijk ging die eigenwijze vader van de Maart weer dezelfde weg terug, hadden we van de 88 stoplichten er 88 tegen, maar WOUTERGERTZICHNIET, althans niet vandaag.
Vader van Dyonne