Mo13 - Aalscholver (6-6)
Geplaatst door Marc op 7 november 2011 11:43:00
Uitgebreid nieuws
De Otters d2 - De Aalscholvers d2  6-6     


Voordat ik weer losbrand, graag even aandacht voor twee van onze moppies, als ze naar je kijken dan smelt je al, ik heb het natuurlijk over Esmée en Quinty. Ga er maar aan staan als 9-jarige, aan het begin van het seizoen nog nooit een wedstrijd in een groot bad gespeeld, alleen maar getraind en dan word je voor de leeuwen/meeuwen/futen/aalscholvers etc geworpen, gespierde spijkers van 12 tegenover je, je zou verwachten, dat ze van schrik onder water blijven, maar ze vechten elke wedstrijd weer voor wat ze waard zijn, ik heb er enorme bewondering voor en ik denk de overige HMG-meiden ook, complimenten girlies. Haar vader en moeder wilden Quinty eerst Quity noemen, maar dat betekent "opgeven" vandaar dat ze haar naam hebben gewijzigd in Quinty. Esmee betekent overigens geliefde, nou daar is ook geen woord aan gelogen, want lief is ze. Helaas moest Quinty vlak voor de wedstrijd toch opgeven, want de griep had haar te pakken, beterschap kind. Van Marc, onze webmaster, ontving ik onderstaande email, waarin hij mij feliciteerde met mijn prijs voor de gouden Meeuw en mij tevens wilde nomineren voor de gouden duim, ik wilde hem u niet onthouden:
 
Van:

Marc van de Weerd  (marc.van.de.weerd@Schouw.nl)

Aan:

 Wout en Liesette  (wvanham@Auke_ismijnvriend.nl)
Onderwerpen:

 Re: televizierring.doc


Hallo Wout,

Gefeliciteerd. toch nog een prijs !

Ik wil je trouwens ook wel nomineren voor 'De Gouden Duim' ?

Groeten, Marc

news: GoudenDuim.jpgIk heb Marc meteen teruggemaild om mij in hemelsnaam niet te nomineren voor de gouden duim, dit is een prijs voor degene, die het beste verhaal uit zijn duim zuigt, nu heb ik uit het verleden een trauma overgehouden aan mijn eerste ontmoeting in 1975 met Sander de Hoop, sindsdien schrijf ik altijd de waarheid, dus ik bedank voor die prijs, zie onderstaand gedicht:

Laatst zei mijn moeder tegen mij: 

'Ik moet even weg en Wouter jij blijft hier;

Wees nu gehoorzaam en zoet,

Totdat ik je straks weer ontmoet, 

Maar steek vooral jouw duim niet weer, 

In je mond, gelijk weleer. 

Want dan komt den Sander de Hoop hier, 

En knipt je met zijn schaar, Wouter! 

Als je welverdiende straf, 

Van elke hand je duimpje af.' 

Nauwelijks was moeder 't hoekje rond 

Of, - hap! - mijn duim ging in mijn mond.

Maar, chips! - de deur wordt opengedaan, 

Daar komt Sander de Hoop aan; 

Hij zwaait zijn schaar, O, wat een schrik! 

Daar gaan mijn duimpjes dacht ik; 

En ja hoor, hij knipt Wouter tot zijn straf, 

Van elke hand zijn duimpje af 

Wouter's handjes doen zo zeer! 

Hij heeft geen enkel duimpje meer 

Dus, Wouter! hoedt je voor 't gevaar, 

Denk aan Sanders grote, scherpe schaar
                                                                                                                                             

Wij moesten het vandaag doen zonder ASSISTISA, dochter van Sander, die elk jaar een weekend met de familie in een hutje op de hei doorbrengt, een soort Ramadan, tja het is maar wat je leuk vindt, lekker in zo'n koude hut of in dat warme zwembad bivakkeren, ik zou het wel weten, Sander weet het pas na dit weekend. Zijn hutjeopdeheiburen waren overigens niet blij met zijn vertoking van het nummer van de Alpenzusjes: In het hutje, hutje, hutje op de hei,komt de polonaise wel 20 keer voorbij etc. De meiden waren natuurlijk wel aangeslagen, maar hun gezichten klaarden op, toen de deur van de kleedkamer openging, er eerst een zak Joppie Chips verscheen en vervolgens Job zelf, hij mocht invallen, wat een opluchting, dat deze Rambo of Superjob meedeed. Waarom Rambo zult u zich afvragen, welnu, deze klasbak had al een enerverende wedstrijd met onder de 11 gespeeld tegen de Robben, met een fantastische Joran op doel, hij had dus al 12 minuten achter de kiezen(heeft hij die al?) en vervolgens moest hij ook nog eens 4x4 minuten aan de bak bij ons, 28 minuten bij elkaar, dat is meer dan wat heren 1 speelt, vandaar. Omdat we een meidenteam hebben, probeerde ik Job nog in een badpak te hijsen, maar dat paste hem uiteraard niet. En dan de wedstrijd, al snel moest onze doelpuntenmachine Sascha naar de kant met een blessure aan haar hand, Els schoot te hulp met een wonderzalf en volgens mij ging ze met een mitella om haar arm weer het water in, wat een karakter.                                                                                                                  

news: Doelpunt Job.jpgDe wedstrijd leek bij een stand van 3-5, ondanks 2 prachtige goals van Sophie,verloren met nog 4 minuten op de klok, maar ja opgeven komt niet voor in ons woordenboek en met de geweldige steun van het publiek werd er nog 1x aangezet en ja hoor, met nog 30 seconden te spelen, schoot Lara de 6-6 op het bord en volgde er nog een slotoffensief, waarbij nogmaals Lara iedereen op de tribune liet opveren, want alle Otterfans, 450 in getal schat ik, dachten dat het een doelpunt was, De Aalscholvers vonden van niet en de scheids ook niet, dus eindigde deze prachtige wedstrijd in een verdiend gelijkspel en dat gunden we de Aalscholvers en hun zeer sportieve coach ook wel. Als ik toch een minpuntje mag opnoemen, dan is het dat we zo druk bezig zijn met het opzwemmen met bal, dat we af en toe een volledig vrijliggende teamgenoot over het hoofd zien, als dat ook nog goed komt, dan wordt het nog een heel mooi seizoen. De buren hebben inmiddels gevraagd of er een geluidsbarrière om de Zandzee gebouwd kan worden, vanwege de enorme geluidsoverlast bij de gelijkmaker.  Ik eindig dit stukje met Auke, de man, die volgens mij nog net weet, dat Emma in het meiden team speelt en Job bij kerels onder 11, verder maakt het hem niet uit, standen kent hij niet, winnen of verliezen, boeien!!, maar of hij dat nou acteert, ik weet het niet, want feit blijft, dat hij bij het doelpunt van Job(zie foto) zo hoog van de grond kwam, dat we blij waren, dat hij weer heelhuids landde. Diezelfde Auke zag vrijdag nog een prachtig herfstbloemstuk voor een asbak aan door er zijn kauwgumpie in te deponeren, ik wees hem erop, dat dit toch echt niet kon en dat het een bloemstuk was, hij haalde hem er sportief uit, deze verstrooide professor. Lekker weekend, 6-6, Ajax probeerde het nog te evenaren,  helaas niet gelukt. Zelf hoop ik half december mijn 52e verjaardag te vieren, maar ik ben zaterdag weer een jaartje ouder geworden, dus maak ik er maar 53 van!