Mo13 - IJsselmeer (2-10)
Geplaatst door Marc op 7 mei 2012 10:55:40
Uitgebreid nieuws
De Otters
D2 - Ijsselmeer D1 2-10
Het zit er weer op, afgelopen
zaterdag speelden onze dames de laatste wedstrijd van het seizoen, uitgerekend
tegen het ongeslagen ongenaakbare IJsselmeer.
De tegenstander van vandaag zou
van goede HUIZEN moeten komen om ons te verslaan, want we zijn in bloedvorm,
dat bleek vorige week wel tegen de Aalscholvers, we hadden echter de pech, dat
Het IJsselmeer uit HUIZEN komt, dus dat voordeel waren we al kwijt. Gezellig
druk was het wel op de tribune, de 2 JJ's traden op, waarover later meer,
kortom alle ingrediënten aanwezig voor een lekkere pot polo. De voortekenen
waren niet gunstig, elke week verpletteren de bewoners van het IJsselmeer de
ploegen uit onze poule met hoge uitslagen en we moesten het deze week ook nog
stellen zonder onze krijgers Lara, Emma en de zieke Mee, die daardoor haar
laatste wedstrijd uit haar carrière moest missen. De ouders hielden hun hart
vast, zelfs rasoptimist Rob verklaarde er weinig fiducie in te hebben. Ik
verwachtte 8 potige kerels te zien, maar wat schetste mijn verbazing, het team
bestond uit 6 dames en 2 jongens, maar dan wel behoorlijke potige dames,
waarvan er een aantal bij de Talent Centraal speelt. Esmée keek mij aan met een
blik van, wat doe ik hier, had ik maar voor ballet gekozen, deze wedstrijd liet
echter zien, hoeveel we dit jaar hebben bijgeleerd. Quinty stond vandaag
symbool voor de onverzettelijkheid van ons ploegie, ze schroomde niet om een
hand in de nek van haar veel grotere tegenspeelster te leggen, op zijn Maartjes
zou ik bijna zeggen, respect, dat was effe naar adem happen voor het
IJsselmeer. Er waren 2 partjes, waar we gewoon gelijkspeelden en er stond 1.37
minuut voor tijd een acceptabele 2-7 stand op het scorebord. De vermoeidheid
sloeg toe en we slaagden er net niet in om het onder de 10 te houden en we
kwamen tot ons verdriet ook nog eens 1 doelpunt te kort om dit jaar 100 x te
scoren.
Over doelpunten
gesproken, de 2 treffers van Sascha, onze onbetwiste topscoorder dit jaar,
waren van ongekende schoonheid en dan het optreden van de 2 JJ's, 2 dat zijn er toch drie, zie ik u denken( met coach Jeroen erbij zijn het er inderdaad 3),
nou ik heb het over Job en Joran, die ons team versterkten, Job,
die al een zware wedstrijd vóór ons speelde, gaf alles wat hij had en dat was
een heeeeele hoop en Joran, wat moet ik nog meer zeggen over die jongen, hij
wordt er verlegen van, wat een klasbak is dat zeg: Oceanus, de tegenstander van
onder de 11 hadden een goede
coach, die op een gegeven moment door had, dat
Joran maar op 1 manier te passeren is, hard schieten heeft geen enkele zin,
want die ballen pakt hij, nee laat Joran maar omhoogkomen, daar blijft hij dan
10 seconden in de lucht hangen en dan moet hij toch een keer omlaag komen en
dan een sneaky lobje geven. Bedankt jongens voor jullie inzet dit jaar!
Grootste compliment kregen de meiden van de ouders van de tegenpartij, die
aangaven, dat ze het dit jaar niet vaak zo zwaar hadden gehad en dat tegen de
nummer 8 van de competitie. Na afloop bevreemdde het mij, dat Ad en Lydia
gespaard werden en niet te water gingen, zoals het traditie is, maar goed een
traditie is er om gebroken te worden, de volgende keer moet Sander maar een
keer te water worden gelaten.
We moeten het weer zo'n 4
maanden zonder waterpolo stellen, een spelletje wat mij helemaal gegrepen heeft
en ik ben ervan overtuigd, dat we met deze meiden volgend jaar hoge ogen gaan
gooien, helaas zonder Mee, die ons jammer genoeg gaat verlaten, zaterdag zat ze
met haar zieke lijfie wel gewoon op de tribune om haar ploeggenootjes aan te
moedigen, Mee we zullen je missen. Zelden heb ik zo'n vriendengroep meegemaakt,
die elkaar alles gunnen, niet of nauwelijks mot met elkaar hebben, vriendinnen
voor het leven, en dat is natuurlijk ook de verdienste van de leiding,
bestaande uit Ad, Lydia en Willemien, onwijs bedankt voor een onwijs leuk jaar.
Ook de ouders verdienen een compliment, ze zijn er bijna altijd, je kunt altijd
een beroep op ze doen, en ze brullen allemaal even hard mee tegenwoordig,
waardoor ik me niet meer zo alleen voel, ha ha(bedankt Sander, je hebt me er
goed doorheen gesleept af en toe als ik het niet meer zag zitten). Na afloop hebben we Lydia een mooi
afscheidscadeau gegeven en stonden er lekkere hapjes op tafel en werd het nog
heel gezellig, nu nog het slotkamp en natuurlijk doortrainen tot de vakantie en
dan zien we elkaar in september weer, we gaan hopelijk genieten van het EK !!
Vader van Dyonne