OLIEBOLLENWEDSTRIJD SENIOREN B/60 -  OTTERS O 13 UITSLAG:??                    

Ik dacht ik val u toch nog even lastig zo vlak voor het nieuwe jaar, het was een raar weekje, dat begon woensdagavond al bij het kerstgala op de school van zoonlief, met als thema Stofstad en Steenstad, 2 steden, die niet echt lekker met elkaar overweg konden, een soort Otters tegen de Robben, en die de opdracht kregen er een Lichtstad van te maken, er verscheen een gloeilamp in beeld en ik moest meteen aan Eindhoven, dus PSV denken, zoonlief had zich niet opgegeven voor een rol, dus die zat lekker rustig op zijn bankie, maar bij het horen van het lied DAAR HOORDEN ZIJ ENGELEN ZINGEN, stond hij op en wilde hij keihard AJAX roepen, ik kon nog net mijn hand voor zijn mond duwen, ik schaamde me dood, maar ja dat had ik hem geleerd als we naar De Arena gaan, dus ik kon het hem niet kwalijk nemen, het leidde tot gelach in de kerk, ik begrijp nu wel waarom hij de hoofdrol niet heeft gekregen. En dan komt de vrijdag 21 december steeds dichter bij, ik geloof, dat het de dag des oordeels is, we zouden vergaan, nou ik heb er niets van gemerkt, ware het niet, dat ik mee deed aan het oliebollentoernooi en daarbij uitkwam tegen de dames onder 13 en ik dacht echt, dat mijn laatste uurtje geslagen had, ik lag gelukkig op doel, dus dat scheelde een slok op een borrel, maar ja, ik kan nauwelijks zwemmen en mijn hoofd boven water houden. Het viel echter alleszins mee, hier mijn relaas.

De voorpagina’s van het plaatselijke Bussumse plaatselijke sufferdje en Dichtbij.nl kopten in:”Ontluisterende nederlaag meiden o/13 tegen ouders b/60” en “Otters o/13 kansloos ten onder tegen bejaarden b/60”.

De hoop op een redelijk resultaat, denk daarbij aan een 43-2 nederlaag, werd al gauw de bodem ingeslagen door het nieuws, dat Sander onze HOOP, verstek moest laten gaan vanwege een kijkoperatie, nu ben ik er nog niet achter of dat inhield, dat hij bij een operatie ging kijken of dat hij een operatie aan zijn kijkers moest ondergaan, feit was, Hij was er niet. Sander liet zich vertegenwoordigen door vrouw Juul, die meteen werd gebombardeerd tot coach en dochter SUUS, die in een ver verleden één van de grootste waterpolotalenten van de Otters was, maar helaas voor de nobele hockeysport koos. Juul liet er geen gras over groeien, want omdat Rob en ….Auke te laat kwamen op de wedstrijdbespreking, werden zij door Juul prompt uit de selectie gezet, de toon was gezet. De tactiek was duidelijk, hoe klop je die meiden, nou heel simpel door de angel uit de ploeg te halen, met andere woorden door de levensgevaarlijke aanval, bestaande uit Esmée, Anne en Yentl aan banden te leggen en deze taak was weggelegd voor de watervlugge Suus, die Esmée met haar stickhandling telkens het bos in stuurde, door Job, een judoka, die onder water het badpak van Yentl op stevigheid testte en haar regelmatig met een ippon vloerde, en uiteraard Chana, zus van Yentl, ik hoop zo, dat ik haar naam goed gespeld heb, die Anne het leven zuur maakte, één keer ontsnapte Anne aan haar bewaking en wist ze mij, de keeper, die zo hoog uit het water kwam, dat je mijn benen kon zien(Ad een beetje minder hard duwen onder water in het vervolg), te verschalken en door diezelfde benen heen te scoren een echte (P)ANNE, respect. Natuurlijk heb je in je team ook tegenvallers, minpuntjes, nou wij hadden bijvoorbeeld heel veel verwacht van Ad, maar die liet zien, dat zijn keuze om coach te worden en de wedstrijdsport adieu te zeggen, de enige juiste was, hij lag denk ik zo’n 3 minuten in het water en werd aan alle kanten voorbij zijn enigszins wat dikker wordende buikje gezwommen, Juul dirigeerde hem al snel voorgoed naar de kant. Ad dit moet je jezelf echt niet meer aan doen. Het zelfde geldt voor Dave, die als veldspeler niets te zoeken heeft in ons soepel draaiende seniorenteam en volledig buiten de boot viel, een pijnlijke constatering, ook voor zijn vrouw, lekker blijven keepen, daar ben je een kei in. Over bakstenen gesproken, halverwege toen de vermoeidheid bij mij toesloeg toonde Ad zijn coachkwaliteiten, door mij stiekem een kurkje aan te reiken, die ik om mijn middel kon doen, waardoor ik op topniveau kon blijven presteren. En dan Lydia, die in de file zat op de A99 en die in de 2 minuten, dat ze meedeed, aantoonde, dat de keuze van Jeroen vd Kolk, om haar niet in Dames 1 op de te nemen, de enige juiste was, sorrie Lyd. Lichtpuntje van onze zogenaamde waterpolotoppers was Willemien, die 2 wedstrijden speelde(ook bij zoonlief acte de présence gaf), waarbij ze van het ene veld naar het andere zwom, maar die na 30 minuten uitgeput met kramp naar de kant moest. Pluspunten in ons team waren er legio, bescheiden als ik ben, zal ik me zelf niet op de borst kloppen, hieronder het commentaar van mijn teamgenoten: Katinka:”ik wist niet dat je dat allemaal kon(wat ze met “dat” bedoelde weet ik niet, maar het is vast positief bedoeld)” Juul:WOOOOOOW. Lydia: “wat een klasbak” Willemien:”ik wou, dat Auke zo goed kon keepen”  Ik kreeg niet alleen positieve kritieken, daar moet ik eerlijk in zijn, Ellen Onclin, de moeder van het meisje, waarvan ik de naam af en toe verkeerd spel en die dat mij niet heeft vergeven(laat Chana goed gespeld zijn), liet mij haarfijn weten, dat een gang naar de Schoonenberg kliniek, dat is een kliniek, waar je je een gehoorapparaat kunt laten aanmeten, geen overbodige luxe was, ik kon namelijk de bal niet kwijt, omdat Ad weer eens niet op lag te letten en smeet hem op goed geluk naar onze dolfijn Mark, die er altijd iets goeds mee doet, ik had echter de naast mij vrij liggende Ellen over het hoofd gezien en toen ik sneerde, dat ze dan maar had moeten roepen, keek ze me zo doordringend aan, dat ik vermoed, dat ze wel degelijk geschreeuwd had naar me, want ze was zelfs daardoor haar stem kwijt, dat ik besloten heb inderdaad binnenkort de oorarts met een bezoekje te vereren.

Dezelfde Ellen en man Marcel hadden voor aanvang iedereen zand in de ogen gestrooid door hun opmerking, dat ze slechts diploma A hadden, met andere woorden, dat ze net als ik nauwelijks konden zwemmen, echter nu komen de Onclinnetjes zoals hun naam al doet vermoeden uit Frankrijk en daar is het diploma A het hoogste wat er is, in dat pakket zit bijvoorbeeld 80 meter onder water zwemmen, rollator rijden op de bodem, reddingzwemmen voor senioren boven 60. Na de waarschuwing van Ellen goed in mijn oren te hebben geknoopt, gaf ik haar natuurlijk alle ballen en die gooide ze dan naar een plek, waar niemand lag, ik wilde al brullen van “Ellen wat doe je nou, daar ligt niemand”, maar op dat zelfde moment kwam man Marcel onder water vandaan en legde de bal feilloos achter de verbouwereerde keepster van dames o 13. Katinka en Juul dreven hun dochters tot grote wanhoop, als Sascha hoog uit het water kwam, kwam haar moeder nog een metertje hoger, als Isa een boogballetje over haar moeder wilde gooien, pakte Juul deze met behulp van Ad, die haar net als mij omhoog duwde en gooide deze nog hoger over haar heen, beide meiden lieten zich steeds vaker wisselen. Mark had geen kind aan Lara, als Lara weg probeerde te zwemmen, had Mark nog tijd genoeg om een fotoreportage te schieten en haar dan nog met gemak in te halen. Lotte Burgers schoot 27 x op mij, maar zoals gezegd, ik was subliem en pakte al haar INAZUMMAKNALLEN, zoals de drakenpoeier, waarbij ze met een driedubbele flikflak en kanonskogel mij op het verkeerde been probeerde te zetten, tevergeefs.  Wat zij wel bewerkstelligde, was het feit, dat ik kramp in allebei mijn kuiten en onderkaken kreeg, waarbij het seniorenreddingzwemmen van Marcel wel goed van pas kwam en ik mij onder luid applaus moest laten vervangen. Ik zat naast Rogier, die door de te grote selectie op de tribune moest plaatsnemen, waarbij zijn glimlach verraadde, dat hij het niet heel erg vond. Zijn Sophie en mijn Dyonne hadden die vorige avond zeker een feest gehad, want die speelden met de lipstick en mascara er nog op! Maartje had de opdracht gekregen om alle ouders onder water te duwen, waarin ze niet slaagde, want ouders b/60 laten zich niet onder water duwen Maart!. De enige die al snel door had, dat winnen van dit seniorentopteam onmogelijk was, was Emma, die iedereen na afloop sportief een hand gaf en ons feliciteerde met een geweldige overwinning, de andere dames konden dat RESPECT niet opbrengen. Ik vergeet nog 1 speler, een klein 4 jarig ventje, ik kende hem niet, maar dit mannetje scoorde de een na het andere doelpunt en toen ik na afloop vroeg, wie hij was, bleek hij het broertje te zijn van ….Esmée, ik had het kunnen weten, Jasper je was top. O ja de uitslag, ik zal u 2 seconden in spanning laten:

OK, DAAR IS IE DAN NA 40(!!)MINUTEN STOND ER OP HET SCOREBORD TE LEZEN:

Tot volgend jaar dames ik zou maar vast gaan trainen en Els bedankt voor het in goede banen leiden van deze wedstrijd.

Wout, vader van Dyonne