ZPCH D2  - OTTERS D2  6-8

Ik heb al eens geopperd, dat het leuk zou zijn om met zijn allen rond ons 70^e in het zelfde bejaardentehuis te gaan zitten, in tehuis Ham en Rust(wat een niet toepasselijke naam overigens gelet op mijn gebrul) lekker met Richard Mens-Erger-Je Nieten, met Lydia PimPam Petten en met Ad Strategoën, nu kan ik u na de wedstrijd van afgelopen zaterdag melden, dat dit 10 jaar eerder gaat gebeuren dan is gepland, want we zijn tussen 18.55 en 19.30 uur met zijn allen 10 jaar ouder geworden. Zag ik er voor 18.55 uur nog uit als Georg Clooney, om 18.30 werd ik door wildvreemde mensen aangesproken met teksten als "moet u niet in Spanje zijn" , ik leek inderdaad wel op Sinterklaas. Ad, die voor 18.55 nog getooid was met bruine lokken, om 19.30 was het grijs. Het is eigenlijk onverantwoord om je opa en oma nog mee te nemen naar de wedstrijden van Otters o/13, want de spanning loopt steeds hoger op. De WEDSTRIJD van de WAARHEID tegen het ongeslagen het Y komt steeds dichter bij en om nog kans te houden op de felbegeerde titel moesten we eerst nog even afrekenen met het op de 4^e plaats staande ZPCH D2 onder subtropische omstandigheden in een tot de nok toe gevuld bloedheet SPECTRUM. Tijdens de Warming-Up word ik door onze coaches met de opdracht belast om de tegenstander te analyseren en te proberen de toppers eruit te pikken. Nou was dit niet zo moeilijk, want al snel had ik in de gaten dat er 2 kanjers bij deze tegenstander speelden, die vooraf een heuse wedstrijdbespreking hadden, namelijk nummer 6 en 7, laatstgenoemde zou de hoofdrol kunnen spelen in de film RAMBO, wat een reus, waar onze Anne, Esmeé en Yentl wel 3x in zouden passen, ik schreef de namen op een papiertje en Rogier dacht, dat dit mijn voorspelling van de wedstrijd was, voorwaar het had gekund, want het zat er niet ver naast. Ik seinde d.m.v. honkbaltekens de nummers aan Ad en Dave door en nu luisteren deze 2 mannen gelukkig bijna nooit naar mij en gaan ze hun eigen gang, maar dit keer namen zij mijn advies ter harte en mocht Emma zich opmaken voor 16 loodzware minuten, want vanaf het begin nam zij nummer 6 voor haar rekening. Nummer 7 beschikte over een keihard schot, waarmee hij vanaf de middenlijn het doel met gemak wist te halen, maar door een straffe mandekking kwam zijn vooraf gevreesde schot er nauwelijks uit, dus de tactiek was duidelijk, schakel nummer 6 uit en de buit is binnen. Welnu deze klasbak had het zwaar deze avond door de zware mandekking door Emma en af en toe Lotte, maar wist zich desondanks toch een behoorlijk aantal scoringskansen te creëren. Sander was er gelukkig ook weer bij en dit zorgde ervoor, dat Isa tot grote daden in staat was, wat was ze goed vandaag, maar zij werd vandaag nog overtroffen door een meisje, dat niet zo vaak genoemd wordt, maar die voor het team de cement tussen de stenen is, ze knokt zich wekelijks  leeg en knapt heel veel vuil werk op, ik heb het natuurlijk over onze Lara, petje af kind, ik zag je na afloop uit het water klimmen met een gezicht, dat boekdelen sprak, helemaal kapot, maar ook voldaan, want deze klus was toch nog geklaard.. Jammer, dat vader Mark hier geen foto van heeft kunnen maken.  En dan de wedstrijd! In het eerste partje leek niets erop, dat ons een moeilijke wedstrijd te wachten stond, want we regen de ene kans na de andere aaneen, echter de score bleef 0-0 en een oude wijsheid leert dan, dat de tegenstander bij de eerste de beste counter wel scoort, Dyonne had tot dan toe nog niets te doen gehad. Effe slikken en dan kun je altijd bouwen op onze Esmée, die onze hartslag, die rond de 160-200 lag, met een bekeken doelpunt terugbracht naar normalere proporties, 1-1 dus en vervolgens lieten we ZPCH alle hoeken van het zwembad zien en stond er vlak voor rust door doelpunten via Isa, Emma en Lotte een rustgevende 4-1 stand op het bord. Één momentje van onachtzaamheid, waarbij de bal naar achteren i.p.v. naar voren werd gegooid, leidde tot de 4-2 en dit bracht de hoop bij ZPCH terug. Maartje nam de plaats van Dyonne in en leek in de eerste minuut een heldendaad te verrichten, nummer 6 rukte op en haalde verwoestend uit en iedereen telde de 4-3 al, maar Maart kreeg er toch nog een hand tegen en leek de bal te hebben, maar door de golfslag, die nummer 7 Rambo veroorzaakte, rolde de bal toch nog tergend langzaam tegen het net. Vader Rob slaakte een brul van teleurstelling.  Rogier, die na afloop subtiel aangaf, dat dat geblèr van ons langs de kant geen enkel nut heeft, omdat de meiden er alleen maar door in de war raken, liet doorschemeren, dat hij één van de vaders zou opgeven voor het TV-programma "Heibel langs de Lijn", waarbij je als ouder wordt geconfronteerd met je eigen gedrag langs de lijn. Benieuwd wie hij daar mee bedoelt, zou het Rob of zou het Tim zijn?  Je hebt natuurlijk gelijk Rogier, ik ga mijn leven proberen te beteren, maar ik beloof niets, is vaak een kwestie van jaren, dat je dat onder de knie hebt. Prachtige passes van Sascha en Lara op Isa brachten het verschil weer op 2 doelpunten en de buit leek binnen, maar niets was minder waar, want nummer 6 had nog wat extra adem gevonden en verschalkte binnen 1 minuut onze verdediging 2x, 6-6, het zou toch niet...... Het Y, dat de wedstrijd live volgde op NOS.nl verkneukelde zich al, want een gelijkspel of verlies zou de wedstrijd van volgende week in een heel ander daglicht stellen, maar beste Ytjes, jullie zullen rekening moeten houden met de veerkracht van onze kanjers. Ik keek naar Emma, Emma keek niet naar mij, maar ik zag aan haar vastberaden blik, dat het goed zou komen, ze kreeg de bal voor de middenlijn, gooide de bal over de verbaasd om zich heen kijkende nummer 6 heen, vader Auke ging al verzitten, ze stoomde op en de overige in het water liggende dames zoals Sascha, Anne en Yentl maakten ruimte voor haar, Emma naderde het vijandelijke doel, de jongen, die bij Sophie lag, zag het gevaar, probeerde het naderende onheil te voorkomen en liet Sophie vrij, Emma had eigenlijk de bal naar Sophietje moeten gooien, maar Emma had maar een doel voor ogen en vuurde met al haar kracht de bal onbedaarlijk hard achter  de ZPCHgoalie, hetgeen een vreugde-explosie op de tribune tot gevolg had, en toen even later de verlossende 8-6, ook van de hand van Emma, op het scorebord verscheen, konden we weer ademhalen en konden we Vader Auke, die met zijn toch al brede borst steeds breder op ons af kwam lopen en aangaf 15 jaar ouder te zijn geworden, feliciteren. Het was niet onze beste wedstrijd, zoals Dave en Ad aangaven, maar de mentaliteit was geweldig, waarbij ik u niet wil onthouden, dat Sophie 3 dagen in Disneyland had gebivakkeerd, zaterdagochtend vroeg thuis kwam en een paar uur later weer haar longen uit haar lijf zwom. Ze wilde met haar Disneymuts op spelen, maar daar staken de scheidsrechter een beetje flauw een stokje voor, ze liet de meiden niet in de steek, top girlie. Emma, die zich volgend jaar wil opgeven voor de Cup-Cake-Cup had voor iedereen een cupcake met een blauwe substantie gemaakt  om de overwinning te vieren, ik heb het niet gegeten, maar ik vermoed, dat de opvolger van de winnares van de Cup-Cake-Cup van dit jaar Bo Emma Tros is, ze kan niet alleen goed waterpoloën, maar ook nog eens cupcakes bakken.  Op de terugweg stond in de auto van Rob het nummer SUPERGIRLS van Reamonn aan, met de tekst I am a Supergirl and Supergirls don't cry, hoe toepasselijk, want Supergirls zijn het, onze Anne,  Dyonne, Maartje, Esmée, Yentl, Isa, Sascha, Emma, Lara,Lotte, Sophie, Ad en Dave, ja jullie ook mannen.

 Dames, de komende dagen veel eitjes oppeuzelen, om het goede gevoel te krijgen, want zaterdag 17.45 moet het gaan gebeuren.

Wout, vader van Dyonne