Sport is emotie, althans voor mij, elke keer neem ik mij voor om rustig de wedstrijd van mijn dochter te bekijken, maar al snel zit ik weer op het puntje van mijn tribunestoel. Elke keer weer slagen die dekselse meiden van de HMG er weer in mij te ontroeren. Zaterdag begonnen ze ijzersterk tegen de Aalscholvers en stonden we dankzij 2 ongeloveluuuuk harde knallen van onze Isa, ik had medelijden met die keeper, met 2-0 voor. Voor we er erg in hadden, schoten de Aalscholvers dankzij een zeer goede nummer 14 er 4 in en was het erg stil op de tribune. Onder de bezielende leiding van Ad, ondanks de nederlaag van zijn Feyenoord tegen Ajax, en Willemien en de aanmoedigingen van de zieke Lotte, kwamen we sterk terug en prijkte er een 8-6 voorsprong met nog 1.45 te spelen op het scorebord, kat in het bakkie, maar daar dachten de Aalscholvers heel anders over 8-7, zou het dan toch nog mis gaan, nog 14 seconden, Mee dacht ik neemt de bal mee en laat hem nooit meer los EEEEEEEEEEEEEEEEEE, wat is dat zult u denken, het verlossende eindsignaal, en dan komt de emotie los, een huilende speler van de Aalscholvers, die zo dicht bij een gelijkspel waren, en dit eigenlijk ook wel verdiend hadden en aan de andere kant een stel blije meiden, die trots liepen te doen langs de tribune, waar een aantal ouders, waaronder ik, uitgeput elkaar op de schouders liepen te meppen van vreugde. Een moeder van de tegenpartij vroeg nog of ze ons een pilletje moest geven, maar dat hebben we maar afgeslagen. Treffend beeld was een zeer vermoeid ogend jurylid Richard Dallinga, die normaliter rustig de wedstrijden analyseert van onze kanjers, maar die nu uitgeblust tegen mij zei: wat een spanning, wat zo’n potje waterpolo toch bij een mens kan losmaken. In hun jel hebben de meiden het over “we worden kampioen”, nou dat zullen we niet worden maar in mijn ogen zijn jullie het wel. Bedankt meiden en coaches en Aalscholvers, voor een prachtige pot waterpolo, en ik denk dat ik namens alle ouders spreek.
Gasten online: 19
Jimmy
