Het Y D1- De Otters d2  15-3

Na afloop van de wedstrijd tegen het Y D1 vroeg Els mij met een stralende glimlach om 19.11 uur om een leuk stukje over de wedstrijd te schrijven. Bedankt, want hoe kon je hier nou iets leuks over schrijven……..
Het begon deze morgen om 7 uur, de eierwekker ging af, ik stond op om een lekker eitje te koken, ik hou van hard en u raadt het al het eitje was één en al blubber. ’s Middags bakte mijn eega voor op de nasi een eitje, de dooier moest heel blijven en wat gebeurt er, de dooier klapt uit elkaar, één en al blubber. Vlak voor de wedstrijd had de moeder van Maartje nog een toastje met eiersalade gemaakt, 14 dagen over de datum, dus de prullenbak in. Aangekomen bij het zwembad, dat van de buitenkant overigens op een fabriek leek, waar eierendoosjes gemaakt werden, werd de ellende alleen maar groter: we moesten parkeergeld betalen met een chipknip, aangezien ik niet eens kan smssen, kan ik zeker niet chipknippen, ik mijn eega er bij gehaald, Willemien gaf voor de zekerheid haar pasje mee, als er te weinig op onze kaart zou staan en daar maakte ik natuurlijk dankbaar gebruik van, scheelde weer 6 euri. Je moest je kenteken intikken, de knip er in en klaar, eitje. Ad begon vervolgens zelfverzekerd met het intikken van zijn kentkeken, maar na het invoeren van de A wist hij het al niet meer en moest Els weer opdraven om naar de auto te lopen en het kenteken rond te brullen en dat viel niet mee, want 2x een A ingevoerd en je kunt weer overnieuw beginnen. Ik kom hier zo op terug. Er stonden wat jongens met motoren voor het zwembad en ik hoorde er ééntje tegen Joey zeggen, hé Joe we spelen tegen die leuke meiden van de Otters. Ik werd bleek, want bij het zien van die motoren, had ik niet gedacht, dat dit onze tegenstander was. O zei die  Joey, dan ga ik gauw mijn scheerapparaat halen om er een beetje appetijtelijk uit te zien en hij scheurde weg in zijn Ferrari. Teruggekomen moest hij aansluiten achter een lange rij om een kaartje te kopen, want Ad was er na 15 mislukte pogingen nog steeds niet in geslaagd om zijn kenteken juist in te voeren, zei je nou een P of een W?. Els duwde hem op een gegeven moment woest opzij en regelde het zelf binnen een minuut. Joey was gelukkig voor hem nog net op tijd, want de wedstrijd liep iets uit, omdat er geen bal(!) was en het jurylid net begonnen was aan zijn scrambled egg, een specialiteit van de kantine van het Y. Geschoren en al dook Joey in het water en de wedstrijd kon beginnen. Het jurylid was totaal van slag, want hij liet 4 x 5 minuten spelen i.p.v. 4 x 4, wat overigens niet veel uit maakte, want de tegenstander was veel te sterk deze middag. Het leek wel of we op eierendoosjes zwommen en we werden aan alle kanten voorbij gezwommen. Nee dit werd geen eitje, bij een 0-9 stand leek het dan vlak voor de rust toch te gebeuren, Emma legde aan voor ons eerste doelpunt van het seizoen, vlak voordat de bal haar hand verliet, PEEEEEEEEEP, rust, wat een pech. In de 2e helft konden we dan toch eindelijk juichen, want Lotte liet de geweldige keeper kansloos, een orkaan van geluid tot gevolg, want qua ouders waren we ver in de meerderheid, maar ja als je kind een motor of een Ferrari heeft, dan mag je als ouder ook niet meer komen kijken. Toen werd het ineens muisstil, want  één van onze moeders slaakte een oerkreet, ik keek haar verbaasd aan en aan haar blik te zien, werd het mij duidelijk, als je hier iets over schrijft mannetje……….. Nou dat doe ik dus wel, k zal haar naam niet noemen uit respect, maar haar man Richard Dallinga, die zich ook behoorlijk roerde, was hierna erg rustig, hoewel zijn dochter Sascha op prachtige wijze ons 2e doelpunt maakte. Lara maakt 0.1 seconde voor tijd ons 3e doelpunt en verloren we toch nog dragelijk na 20 minuten met 15-3 tegen een veel sterkere tegenstander, die elke kans benutte, die het kreeg. Na afloop schudden de jongens de handen van onze meiden en toen zag je het enorme verschil in lengte, Joey moest op zijn knieën zitten om onze jongste speelsters Esmée en Quinty, die voor het eerst een competitiewedstrijd speelden in dat enorme bad en het geweldig deden, de hand te geven. Joey vertelde mij in vertrouwen, dat hij vond, dat er een aantal spetters in ons team zaten, maar ja hij kon het niet maken om ze om een date te vragen, want zeg nou zelf zo’n gast in zo’n Ferrari en onze dames achterin op een zitverhoger, dat doe je niet. Ik keek op mijn kaartje geldig tot 19.10 uur, het was inmiddels 19.11 uur, ik wilde in mijn auto stappen, maar werd op mijn schouder getikt door een man met een blauwe pet en een blauw pak, waar gaan wij heen meneertje zei hij. Ad lag in een deuk, maar ik zag vanuit mijn oog hoeken, dat hij i.pv. 4 5 wielen had, waaronder 1 gele. Hij was zo woest, dat hij zijn bokshandschoenen uit zijn auto wilde halen, Els kon hem nog net tegenhouden, en met haar charmes wist ze de boel te sussen. Thuisgekomen keek ik op teletekst en zag ook nog eens dat Feyenoord de koppositie had overgenomen, ik heb betere dagen gekend en wat heb ik mijn vrienden Auke, Rogier en Sander gemist.

Vader van Dyonne