Een glimlach die alles goedmaakt

Wat een week, eerst een tikkie tegen onze Rotterdamse vrienden, vervolgens onderuit met de Ajax A1 tegen FC Utrecht, kan het allemaal nog erger, ja het kan nog erger. Onderweg bleef Rob maar doorzaniken over Ajax en het geweldige spel van zijn Rotterdamse vrienden, ik werd er onpasselijk van en was blij, dat we op tijd aankwamen in het Mijdrechtse, behoorlijk op tijd kan ik zeggen, want er was geen kip te bekennen, wel wat schapen in een weiland, maar dat was het dan ook. Die Guidetti, wat een speler, hoe vond jij...., ja Rob, ik weet het nu wel en besloot maar even een duik te nemen in het buitenbad van de Amstel, om even van dat gezeur af te zijn, Rob wilde mij achterna komen, maar toen hij zag, wat ik wilde gaan doen, besloot hij maar een sigaretje op te steken. Met een prachtige duik van de duikplank, kwam ik al gauw tot bezinning, want het water was bevroren, wist ik veel, ik dacht, dat we een buitenwedstrijd zouden spelen en dat het ijs wel was verwijderd. Nee de heren van de Amstel hadden het idee opgevat om binnen te gaan waterpoloën, maar hadden al wel een tactiek bedacht om ons het leven zuur te maken, lekker laten koukleumen, totdat je handen bevroren waren, terwijl de speelsters van de Amstel zelf lekker aan het opwarmen waren in het bubbelbad. Sorrie hoor zei een mevrouw, die net de deur had afgesloten, ik heb net afgesloten, maar er komt zo iemand van de Waterpoloclub. Mmmm, dat zo werd dus een 20 minuten later en je wist op de voorhand al, dat dit een kansloze strijd zou worden. Sander kwam nog net op tijd, want die had gehoopt met zijn zeilboot Kaap de goede Hoop naar het Mijdrechtse te varen, maar had vergeten zijn motor uit het water te halen en tijd om te ontdooien was er niet.

De wedstrijd bleef tot mijn verbazing lang spannend, het leek bij rust uit te draaien op 0-0, maar een overduidelijk geval van buitenspel werd door 2(!) scheidsrechters over het hoofd gezien, als nagel een mm te lang is, moet er een schaar aan te pas komen, maar als je in het rode gebied met 2 man 2 meter buitenspel ligt, dan is dat klaarblijkelijk toch moeilijker waar te nemen, kon er ook nog wel bij. De 2^e helft vergaten we te verdedigen en vreesde ik zelfs, dat we vandaag zelfs geen doelpunt zouden maken, nou daar dacht dochterlief Dyonne toch anders over en na een mooie assist van Assistisa knalde ze de bal prachtig achter de graaiende handen van de doelman in de touwen(zo hard, dat Mark er geen foto van heeft kunnen maken), ze was daarmee zo blij en ik ook, dat ik haar liefdevol aankeek, zij keek liefdevol terug, maar vergat daardoor met haar mannetje mee te zwemmen en zo was het verschil weer 4. EN TOEN KWAM DIE GLIMLACH, WAAR IK HET OVER HAD, en voor mij is dit HET MOMENT VAN HET JAAR, we kunnen beter stoppen, want mooier wordt het niet. Wat gebeurde er, Isa stoomde maar weer eens op, zette met een onnavolgbare schijnbeweging 9 man van de Amstel op hun verkeerde arm uh been, uit haar ooghoeken zag ze een meisje met capnummer 2 vrij liggen en dat meisje was......... ik hou het nog even spannend, de pass was oogstrelend, de bal werd uit de lucht opgepikt door onze nummer 2 en jawel hoor, kiezelhard ging de bal tegen de netten(zie foto hiernaast) en we geloofden onze ogen niet het was ..................... EEEEEEEESSSSSSSSSMMMMMMEEEEEEEE  YES YES YES haar eerste goal was een feit, ze werd bedolven door alle speelsters, het beste kind hapte naar adem en kwam 4 minuten later bovendrijven en het leek coach Willemien verstandig haar even naar de kant te halen, ze klom op de kant, met een glimlach oooohhhh u had er bij moeten zijn, het ijs op de ramen smolt spontaan, de Elfstedentocht, die op het punt staat te beginnen, kan weer een jaar de ijskast in, want al het ijs verdween als sneeuw voor de zon, alle ouders begonnen te juichen en te klappen en brulden, toen ze 23 seconden op haar stoeltje aan de kant zat, "we want more we want EEEEESSSSSSMMMMEEEEE", haar vader, die een paar dagen geen werk had i.v.m. de ijstijd, kan maandag weer metselen, misschien dat hij ook nog wat aan onze verdediging kan metselen, want het is duidelijk als je na een gemaakt doelpunt met zijn zessen op 1 lijn gaat liggen met je gezicht naar het vijandelijke doel, de tegenstander de bal met een boogje over het zestal heengooit en dan vrij op het doel af kan zwemmen, daar hapert het nog aan volgens mij, gewoon een paar man vooraf al een metertje of 2 naar achteren en het probleem is opgelost. Toen ik Esmee na afloop vroeg hoeveel we gespeeld hadden, zei ze "ja ik heb er 1 gemaakt, mijn eerste goal ooit" ik liet het maar zo, wat glom dat kind, Dyonne heeft al aangeraden om haar te adopteren, maar ik denk, dat de familie Calis hier niet zo maar akkoord mee gaat. We verloren met 7-3, Isa maakt vlak voor het eind nog onze 3^e treffer(foto links) en haar vader was daar zo blij van, dat hij iedereen uitnodigde om in het naastgelegen bowlingcentrum een balletje te gaan gooien, we hebben als ouders zijnde hiervoor collectief bedankt, omdat het gevaar op blessures te groot was. Als u weet hoe Sander de bowlingbal hanteert, dan zult u ons standpunt, hoe goed ook bedoelt, kunnen begrijpen. De vorige keer moesten we hem al uitleggen met zijn gezicht naar de kegels te gaan staan en daar de bal heen te gooien  i.p.v. deze naar het achterliggende publiek te gooien, waarvan sommigen door het vele drankgebruik(lees Amstel Bier) wel een kegel hadden(let wel, dit waren geen ouders van ons hoor!!!), maar gelukkig hing er toen een net voor, zodat ernstige ongelukken voorkomen konden worden.

Na een lange warme douche weer richting het sneeuwvrije en zonnige Hilversum.       


 
De vader van Dyonne