Dit is een verhaal dat zich
niet in de realiteit heeft afgespeeld, maar voortkomt uit de zieke fantasie van
de auteur W.van Ham.
Als Ajax-supporter heb je
weinig reden tot feesten de laatste tijd, en dan wordt je club ook nog eens
gepasseerd op de ranglijst door hun vrienden uit Rotterdam, vooral dankzij het geweldige talent uit Zweden, John Guidetti, bewierookt door iedereen en
terecht, wat kan die jongen voetballen en dan ineens na een genomen penalty
knapt er iets in zijn hoofd en vergeet hij dat hij al een gele kaart gepakt heeft
en trekt hij na gescoord te hebben zijn shirt uit, oef, 2e keer geel
en met rood het veld af. Het maakte mijn weekend helemaal goed, wel sneu voor
die Zweed, die de hele wereld over zich heen kreeg, maar na die bak ellende,
die Ajax over zich heen had gekregen, terecht overigens, had ik eindelijk weer
eens een lekker weekend, want we naderen langzaam de top weer. Die zelfde
zaterdagnacht viel ik al sne l in slaap, droomde ik heerlijk, het ging over de
wedstrijd van onze meiden tegen het IJselmeer D1, die nog steeds niet gespeeld
is, maar komen gaat ie er, en ik droomde, dat die wedstrijd de beslissing zou brengen
over het kampioenschap in onze poule.
Er stond nog 1.45 in het 4e
partje op de klok, de stand was 5-5 en dit was niet genoeg voor het
kampioenschap, Isa zat er helemaal door heen en kwam naar de kant zwemmen, een
meisje, dat op de bank zat te trappelen om in te vallen, wachtte het signaal
van haar coach niet af en dook in het water. Inmiddels was Anne begonnen aan
een weergaloze solo en zij was omringd door een tiental graaiende handen van
IJsselmeerspelers, toch zag ze uit haar ooghoeken een medespeelster vrij liggen
en een sublieme pass verliet haar fluwelen rechter hand, alleen voor het doel
leek het een koud kunstje om de allesbeslissende 6-5 te scoren, echter de
keeper dook bovenop onze speelster, een snerpend fluitsignaal volgde en de
scheidsrechter wees gedecideerd naar de stip, een strafworp voor onze Ottertjes!!!!!!,
zou het dan toch nog. Iedereen keek elkaar gespannen aan op de tribune, niemand
van onze speelsters durfde het aan, zij wel, zelfverzekerd begaf zij zich naar
de strafworpstip, die nergens te bekennen was overigens, de scheids blies op
zijn fluit, de hand gaat omhoog, het is doodstil op de tribune, haar vader
durft niet te kijken, wie wel eigenlijk, de keeper van het IJsselmeer komt
omhoog en dan volgt er een kanonskogel zo hard en spatzuiver, ja hoor het staat
6-5, Ad, die weinig gewend is qua kampioenschappen, Lydia en Willemien vliegen
elkaar om de nek, want met nog 20 seconden op de klok, mag dit niet meer fout
gaan, maar dan gebeurt het, onze doelpuntenmaakster beklom het zwemtrapje, trok
haar zwempak uit(foto links:ze had daar gelukkig nog wel een ander badpak
onder) en begon hiermee om zich heen te zwaaien, de meiden bestormden haar, wat
een blijdschap, maar alleen Dyonne besefte kennelijk, wat er aan de hand was,
want het middelpunt van de belangstelling had namelijk eerder in de wedstrijd
een tijdstraf gehad en zou bij een 2e uitsluiting het veld moeten
verlaten, Dyonne ging voor Quinty staan(foto rechts), want die was het(ze lijkt
overigens wel verdacht veel op LARA) en spoorde haar aan snel haar badpak aan
te trekken, voordat de scheids het kon zien, maar helaas deze kwam al aangerend
en stuurde haar zonder mededogen het veld uit, arme Quindetti we moesten
de laatste 20 seconden met 6 meiden verder en u voelt het al aankomen, het
mannetje van Quindetti werd door niemand gedekt, hijbenutte de
man meer situatie optimaal en scoorde tot ieders verbijstering de 6-6, weg
kampioenschap, iedereen in tranen, ik had zo'n medelijden met Quindetti, ik
veegde haar tranen weg en snikte vrolijk met haar mee. Ad was ontroostbaar. Ik voelde een por in mijn zij en mijn eega riep naast me, droom jij tegenwoordig over
Guidetti, het moet niet gekker worden, ik was wakker geworden uit deze
nachtmerrie en was uit mijn bed gekukeld van de spanning, het was maar een
droom, gelukkig maar voor Quinty, want om je hele leven hierom geplaagd te
worden, dat gun je zo'n kind toch niet?
Wat ben ik blij, dat we 8e
staan en niet om het kampioenschap spelen, wat een stress zou dat opleveren,
vanaf nu hebben we Maartje Suarez en Quindetti Frankvoort.
Het jammerlijke van dit nepstukje is, dat
Quinty op de laatste training afwezig was, mijn hele stukje eigenlijk de
vuilnisbak in kon en dat wilde ik ook niet, vandaar dat ik besloten heb iemand te
fotograferen, die het meest op Quinty leek, en dat is Lara geworden, Laretti
dus. Tot volgende week tegen de Meeuwen.
Gasten online: 13
Jimmy
aan op de tribune, niemand
