Na
afloop van de verloren cruciale wedstrijd tegen Italië, beslissend voor het
behalen van de Olympische Spelen in Londen, verklaarde een huilende Iefke van
Belkum, dat ze erg verdrietig was, omdat ze door te verliezen in
het Leeuw van de Hol de Olympische Spelen hadden gemist. Nu lijkt
het me al lastig om in het Hol van de Leeuw te moeten spelen, maar om dan
ook nog eens in het Leeuw van de Hol te moeten strijden tegen 5000 uitzinnige
Italiaanse supporters en een partijdige scheids, dat valt niet mee. Toevalligerwijze moesten wij ook tegen een ploeg spelen met de letters HOL in
hun naam, wij moesten niet in het Hol van de Leeuw maar in het Hol van de Aal,
spelen, tegen de AalscHOLvers in Almere. Nu was dat geen wedstrijd op leven en
dood, zeker niet tegen deze tegenstander, waar we altijd zeer prettige
wedstrijden tegen spelen, waren er ook geen 5000 maar hooguit 25 gillende
ouders, waaronder ik op de tribune en hadden we onze Bob als eerlijk fluitende
scheids, maar het was wel de laatste kans om dit seizoen nog een potje te
winnen, want van het vooruitzicht om volgende week tegen de ongeslagen koploper
Het IJsselmeer aan te moeten treden werden we op voorhand al niet vrolijk. Ik
maak er vandaag geen lang verhaal van, want we waren oppermachtig deze
zaterdag, maar een aantal hoogtepunten moet ik er uitpikken: Om Mee een leuke
verjaardag te bezorgen, hebben de meiden extra goed hun best gedaan en daarbij
kwam nog dat we nog 2 meiden in het team hebben, die deze competitie nog niet
gescoord hebben, namelijk Quindetti en Anne(samen op de foto boven) en er is
echt van alles aan gedaan, om ze in scoringspositie te krijgen en het is
gelukt, Quinty dacht, als ik er 1 kan scoren, dan kan ik er ook 2 scoren en dat
deed ze dan ook, met een glimlach op haar gezicht, die deed denken aan Esmée,
en dan Anne, ze mocht in een vorig potje al eens van 7 meter aanleggen en dat
ging net mis, maar na een prachtig opgezette aanval liet ze de keeper nu
volstrekt kansloos, jammer was dat haar moeder net te laat aankwam om het te
mogen aanschouwen, want het was een prachtige ontlading bij het hele team en
natuurlijk bij een dolblije Anne zelf. Met nog 10 seconden te spelen ging de
bal van Dyonne naar Isa en van Isa naar Sascha en ook dat klopte als een bus,
zo snel kan het gaan bij waterpolo, we dachten zelfs nog dat dit het 100e
doelpunt van het seizoen was, maar dit bleek later niet helemaal waar te zijn, eindstand
4-15. We moeten er zaterdag nog effe 4 indrukken, jammer Sas ik had het je gegund,
maar het kan nog steeds, alle ouders weer blij, ook vader Rob, die trots liep
te zijn, omdat de met een beetje pijn aan haar oor spelende dochter Maartje,
die ook niet vaak scoort, 2x doeltreffend was, super Maart.
Na afloop waren we
getuige van de bakkunsten van Emma en Lara, die er volgende week niet bij zijn
en helemaal alleen een heerlijke chocoladetaart in elkaar hadden geflanst, wat
was ie lekker top meiden, jullie kunnen niet alleen geweldig waterpoloën en
pianospelen maar ook heerlijke taarten bakken, dat laat de foto wel zien
hmmmm.....
Deze
week kregen we ook wat vervelend nieuws te verwerken, want Lydia stopt met het
geven van training, omdat ze toch nog een keer wil proberen om het Nederlands
Waterpoloteam te halen en onze Mee Jansen houdt er na dit seizoen mee op, zij
gaat een poging wagen om zich via het meidenteam van BFC in het Nederlands
Dameselftal te spelen en dat zou met haar instelling wel haast moeten lukken. Lieve
Mee,
Waterpoloën
en voetballen is helaas niet meer te combineren voor jou.
In
plaats van het warme zwembad kies je voor het voetbalveld lekker buiten in de
kou.
Wat
zullen we je rushes in het water missen.
Je liet
de keeper van de tegenstander vaak vissen.
Opgetrokken
armpies boven het water daar kon je jou aan herkennen.
De
Otters Dametjes zonder Mee dat gaat nooit wennen.
We
hopen dat je het helemaal gaat maken bij BFC.
Maar je
moet ons af en toe wel komen aanmoedigen
in de Zandzee.
Gasten online: 6
Jimmy
